çiftlik hayvanlarının yetiştirilmesi sayesinde besin maddesi, post ya da göçebe halklar için uygun ulaşım araçları sağlanıyordu. Ve bu durumda sürülerin vahşi hayvanların saldırısına uğrama olasılığı yükseliyordu. Lübnan ormanları, Nubai çölü, İtalya ormanları, ve Euphrates düzlükleri tehlikeli, vahşi hayvanlarla doluydu. Bu hayvanlar bizzat avlanmaya hazır oldukları için, köpek, sürülerin bekçisi haline geldi ve ister insan ister vahşi hayvan olsun her türlü saldırganı geri püskürttü. Bu nedenle ilk çoban köpekleri, vahşi hayvanların, kurtların, kısacası saldırganların gırtlağına atılmaya hazır, büyük, cesur, ısırtıcı hayvanlardı.

Sürü köpeklerinin, binlerce yıl önce Asya’daki göçebe çobanların hizmetine girdikleri tahmin edilmektedir. Fenikeli tüccarlar o sırada bu köpekleri Avrupa’ya getirdiler. Bunlar getirildikleri yerlerde yerli köpeklerle çiftleştiler. Ve yüzyıllar boyunca sayısız meşhur cins halinde geliştiler. İlk çobanlar beraberlerindeki çoban köpeklerinin beyaz tüylü olmasını tercih ettiler. Bu durumda gece karanlığında onları daha iyi görebiliyorlardı. Daha önemlisi, bu sayede onları, kahverengi ayılardan ve kurtlardan ayırt ettiler. Böylelikle çoban sadık arkadaşını incitmeden, sopasını kullanarak mücadeleye girebiliyordu. Günümüzde de kuvasız, Maremmano-Abruzzese, Tatra, Great Pyrenees ve Bergamasco gibi postu açık renkli çoban köpekleri vardır.

Romalılar bu mükemmel cinsleri Avrupa’nın otlaklarla kaplı bütün bölgelerine beraberlerinde götürdüler. Ve her ülkede, bölgeye, iklime ve yapılan işe uyum sağlayan tekil cinsler geliştirildi. Yüzyıllarca bu köpekler sadece sürüyü savunma amacıyla kullanıldılar. Uzmanlaşma sürünün koyunlardan ya da sığırlardan oluşmasına göre farklılık gösteriyordu. Ancak ayılardan ve kurtlardan gelen tehdidin azaldığı son yüzyılda çoban köpeğine ilk kez ve öncelikle kaybolan hayvanları bulma ve onları ağıla getirme görevi verildi.

---